پسره مشنگ!

بعض روزها خیلی بدجور دل آدم میگیرد. یعنی یکهو یک شوری می افتد توی دلت و تو نمیدانی چکارش بکنی. نمیدانی این درد را میتوانی با کی سهیم بشوی؟ اصلا توی این دنیای لعنتی کسی هست که دردت را باهاش سهیم بشوی؟ من که فکر نکنم کسی باشد که بخواهد دردت را با او سهیم بشوی!

رابطه ما آدمها از همان ابتدا با سوء تفاهم شروع میشود. از همان ابتدا اشتباها فکر میکنم طرف مقابلمان قرار است کمکی به ما بکند برای تحمل دردهایمان. اما از آنجا که ایشان هم به همین منظور به ما نزدیک شده اند توقع به اشتراک قرار گرفتن دردهایشان را دارند. این موضوع پیچیده تر از ذهن ساده و تک ساحتی من است. واقعا درکش برایم دشوار است. چطور آدمها کامل خلق نشده اند و چطور به هم محتاج شده اند و چطور آدمها در تنها گذاشتن همیدیگر در مواقع حیاتی تبحر کسب کرده اند و چطور ... چه سوالات احمقانه ای!!!

مغزم داغ شده است. اگر منفجر نشود خیلی کار کرده ام. به هر حال همیشه چیزهایی هست که آدم را به فکر وادار کند. همیشه چیزهایی هست.

بابا بزرگ وقتی داشت منو میزد با کونه داس، هی میگفت پسره مشنگ پسره مشنگ! خدا بیامرزت بابا بزرگ!